كاش آسمان حرف كوير را مي فهميد
اشك خود را نثار گونه هاي خشك او مي كرد
كاش واژه ي حقيقت آنقدر با لبها صميمي بود كه
براي بيان كردنش به شهامت نيازي نبود .
كاش دلها آنقدر خالص بودند كه دعاها قبل از پايين
آمدن دستها مستجاب مي شد .
كاش شمع حقيقت را در تقلاي بال و پر سوز پروانه
مي ديد و او را باور مي كرد .
كاش مهتاب با كوچه هاي تاريك شب آشنا تر بود .
كاش بهار آنقدر مهربان بود كه باغ را به دست خزان نمي سپرد .
كاش فرياد آنقدر بي صدا بود كه حرمت سكوت را نمي شكست .
كاش در قاموس غصه ها شكوه لبخند در معني داغ اشك گم نمي شد
و بالاخره كاش مرگ معني عاطفه را مي فهميد

من نه عاشق هستم و
نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من،
من خودم هستم و تنهائی و یک حس غریب
که به صد عشق و هوس می ارزد...!

آسمون بی تو همش بارونه دیگه خسته ام از تنهایی وقتی از دست کسی میرنجم  با

خودم حس میکنم اینجایی که نوازش میکنی موهامو  که میگی غصه نخور من اینجام 

میگی جز تو که همه ی دنیامی هیچکسی رو را نمیدم توی دنیام

ضربه ات کاری بود
دل من سخت شکست
و چه زشت به منو ناباوری من خندیدی
برو تا راحت تر تکه های دل خود را سر هم بند زنم
تا تو رفتی همه گفتند...
از دل برود هر انکه از دیده برفت
و به ناباوری و غصهء من خندیدن
اه.ای رفته سفر که دگر باز نخواهی برگشت
کاش می امدی و میدیدی
که در این عرصهء دنیای بزرگ
چه غم الوده جدایی هایی ست
و بدانی...
از دل نرود هر انکه از دیده برفت

سال ها مي گذرد     

                                و من از پنجره بيداري

                       کوچه ياد تو را مي نگرم

                                                      مي پويم

                        و چنان آرامم

                                             که کسي فکر نکرد

                             زير خاکستر آرامش من

چه هياهويي هست ...

           عاشقي هم دردي است !!!

                     و من از لحظه ديدار تو ميدانستم

 

تقدیم به امید زندگانی ام

 تقدیم به شکوه شب و شکوه مهتاب

 تقدیم به اشکهای سوزان روی کوه گونه هایت

 تقدیم به خنده های دلنشینت و نگاه های پنهانت

تقدیم به تو ای خیال من

 ای آسمان قلبم و ای سرچشمه ی الهام من

 تقدیم به تو ای محبوب ترین قلبم

 تقدیم به تو که یادت از فکر من

عشقت در قلب من

 و نگاهت همیشه در ذهن من ماندگار

 و عطر مهربانیت همیشه در وجودم جاریست